Ang happy ending daw e pagka nagkatuluyan ang 2 taong nagmamahalan. At ang isang perfect na happy ending daw e, kapag sa kabila ng napakaraming hadlang e sa huli, sila nga ang nagkatuluyan. Ganon ba talaga yun? Hindi ata. Allow me to explain.

Nauso yang happy ending dahil (ata) sa mga napapanood na fairy tales at mga pelikula.  Marami tuloy kabataan ngayon ang nagmamadaling umibig dahil gusto nilang magkaron ng sarili nilang happy ending.

Sa mga naniniwala dito, at gustong magkaron nito, ang happy ending ay hindi nakukuha kapag kayong 2 ng mahal mo ang nagkatuluyan. Mayroon kasing nakalimutang ipakita sa inyo ang gumawa ng mga palabas o pelikulang yon. Alam nyo ba kung ano yon? Yun ay ang buhay ng 2 tao na yun pagkatapos na sila ay magkatuluyan.

E di ikinasal na. Talaga bang happy ending na? Hindi, di ba. Merong naghihiwalay din. Merong may kabet, merong nag-aaway parati etc. So hindi talaga happy ending. Kase kahit naging mag-asawa sila o nagkatuluyan sila, ganon parin ang kinahihinatnan. Hindi ko nilalahat ha.

Hindi ko sinasabing walang “happy ending”. Meron. Naniniwala ako dun. Pero ang happy ending e hindi nakukuha kapag nagkatuluyan kayo ng taong gusto mo.

Ang totoong happy ending e kapag napagtagumpayan mo ang buhay na to, naging dapat ka sa Dios at tumanggap ka ng pangako nya na “eternal life”. Di ba tama ako?

Yun lang.(:

Sa mga gustong mag-add sakin sa friendster eto o: http://friendster.com/21456669